تولیدات دامی

چکیده استراتژی‏های گوناگون انتخاب و تعیین شاخص انتخاب مناسب اصلاح نژاد گوسفند نژاد افشاری با شبیه‏سازی کامپیوتری بررسی شد. اهمیت نسبی هر یک از صفات با ضرایب اقتصادی برآورد‌شده مشخص و از سودآورترین صفات برای تشکیل شاخص انتخاب استفاده شد. شاخص‏های مطالعه‌شده در این تحقیق شامل ترکیب‏های گوناگونی از سه صفت وزن بدن میش در زمان جفت‏گیری (EBW)، وزن بیدۀ پشم سالیانه (AWW)، و کل وزن از شیرگیری به‌ازای هر میش در معرض آمیزش (TWWEE) بودند. شاخص یک شامل هر سه صفت و شاخص‏های دو، سه، و چهار به‌ترتیب شامل AWW و TWWEE، EBW و TWWEE و TWWEE بود. در کل شاخص‏های مطالعه‌شده با افزایش اندازۀ گله و کاهش نسبت قوچ، میانگین‏های ژنوتیپ کل، شاخص انتخاب، و پیشرفت اقتصادی افزایش پیدا کرد، ولی میانگین هم‏خونی در گله کاهش یافت. در اکثر موارد با کاهش یک صفت از شاخص انتخاب، مقدار ژنوتیپ کل کاهش یافت. براساس نتایج تحقیق حاصل، شاخصی شامل صفات وزن بیدۀ پشم سالیانه، وزن بدن میش، و کل وزن از شیرگیری به‌ازای هر میش در معرض آمیزش (شاخص انتخاب کامل) مناسب‏ترین شاخص انتخاب برای اصلاح نژاد گوسفند افشاری در شرایط روستایی است. این شاخص بیشترین میانگین شاخص انتخاب، ژنوتیپ کل، و پیشرفت اقتصادی را دارد.

چکیده در این مطالعه، ساختار ژن TLR4 به‌عنوان گیرندۀ اصلی در شناسایی لیپوپلی‏ساکارید باکتری‏های گرم منفی در دو ‌سویه از طیور تجاری لاین آرین و بومی آذربایجان غربی بررسی و بیان آن در برخی از اندام‏های اصلی مطالعه شد. از ۱۲۰ قطعه پرنده خون‏گیری و DNA کل آنها استخراج شد. با طراحی چهار جفت آغازگر اختصاصی، کل ژن TLR4 در چهار قطعه از پرندگان هر سویه توالی‏یابی شد. تأثیرات تغییرات اسیدآمینه‏ای بر عملکرد پروتئین با نرم‏افزار PANTHER بررسی شد. بررسی بیان ژن با روش RT-PCR نیمه‌کمّی پس از استخراج RNA از بافت‏های کبد، طحال، و ریه انجام گرفت و سپس تصاویر حاصل از الکتروفورز با نرم‏افزارImage ‏J پردازش و داده‏های حاصل از آن با نرم‏افزار آماری MINITAB تجزیه شد. نتایج تحقیق حاضر، سه SNP جدید (T1147C، A1832G، و C2246A) را نشان داد. بررسی‏های عملکرد پروتئینی نشان داد که همۀ این تغییرات تک‏نوکلئوتیدی در پروتئین مزبور اختلال ایجاد می‏کنند. بیان ژن TLR4 در سویۀ آرین مقادیر بالاتری را در مقایسه با سویۀ بومی نشان داد ولی دو سویه تفاوت معنی‏داری با هم نداشتند. باتوجه به اهمیت بالای این ژن در سیستم ایمنی ذاتی و مشخص‌شدن تغییرات نوکلئوتیدی جدید مؤثر بر ساختار پروتئین حاصل، این ژن می‏تواند به‌عنوان کاندیدی مرتبط با مقاومت ژنتیکی در جمعیت پرندگان مدنظر قرار بگیرد.

چکیده تأثیر نانوذرات کروم بر عملکرد و صفات کیفی گوشت بلدرچین ژاپنی تحت تنش فیزیولوژیکی با استفاده از 360 قطعه جوجه بلدرچین ژاپنی از 17 تا 35روزگی در شش تیمار، چهار تکرار، و 15 قطعه پرنده در هر تکرار بررسی شد. تیمارها شامل شاهد منفی (بدون تنش) و پنج تیمار تحت تنش فیزیولوژیکی حاوی سطوح گوناگون نانوذرات کروم (صفر، 200، 400، 800، و 1200 میکروگرم بر کیلوگرم جیره) بودند. از افزودن دگزامتازون به جیره (6/0 میلی‏گرم در کیلوگرم وزن بدن) برای ایجاد تنش فیزیولوژیک استفاده شد. تنش فیزیولوژیکی موجب کاهش مصرف خوراک، کاهش رشد، افزایش ضریب تبدیل غذایی، و افزایش مقدار مالون دی‏آلدهید (MDA) گوشت سینه و ران شد (05/0P<‏‏‏). مکمل‌کردن ‌جیرۀ پرندگان تحت تنش با سطوح ‌گوناگون نانوذرات کروم موجب بهبود خطی میانگین افزایش وزن روزانه (02/0P<)، کاهش خطی ضریب تبدیل غذایی (05/0P<)، میزان MDA گوشت سینه (04/0P<)، و ران (05/0P<) شد. نتایج موجود نشان داد که افزودن نانوذرات کروم به جیره تأثیر منفی تنش فیزیولوژیک بر عملکرد و کیفیت گوشت را کاهش می‏دهد.

چکیده اثر سطوح گوناگون لسیتین سویا بر عملکرد و فراسنجه‌های بیوشیمیایی خون جوجه‌های گوشتی، با استفاده از 180 قطعه جوجه‌خروس گوشتی سویۀ راس 308 به‌مدت 47 روز بررسی شد. جیره‌های آزمایشی برای سه دوره پرورش آغازین، رشد، و پایانی با استفاده از نه سطح لسیتین سویا (صفر، 2/0، 4/0، 6/0، 8/0، یک، 2/1، 4/1، 6/1 درصد) به‌نحوی تهیه شدند که انرژی قابل سوخت‏وساز، پروتئین خام و سایر مواد مغذی در آنها یکسان بود. به‌منظور ارزیابی فراسنجه‌های بیوشیمیایی خون شامل کلسترول، تری‌گلیسرید، لیپوپروتئین با چگالی زیاد و لیپوپروتئین با چگالی کم، خون‌گیری از جوجه‌ها در 41روزگی انجام شد. صفات افزایش وزن، خوراک مصرفی، و ضریب تبدیل غذایی در پایان دوره‌های گوناگون بررسی شد. اثر سطوح متفاوت لسیتین بر افزایش وزن، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل غذایی در دوره‏های گوناگون پرورش و کل دوره معنی‌دار نبود. با افزایش سطح لسیتین در جیره، میزان کلسترول، تری‌گلیسرید و لیپوپروتئین با چگالی کم کاهش پیدا کرد، ولی میزان لیپوپروتئین با چگالی زیاد خون افزایش یافت (05/0>P). درنتیجه، لسیتین توانست پروفیل لیپیدهای خون را در جوجه‌‌ها به‏طور معنی‌دار تغییر دهد، درحالی‏که اثر معنی‌داری بر عملکرد نداشت.

چکیده در این آزمایش، توانایی پلی‏ساکاریدهای غیرنشاسته‏ای از دو منبع گندم و جو به‌عنوان منابع آلی و پرلیت به‌عنوان منبع غیرآلی در باندکردن کاتیون‏های منگنز، آهن، روی، و مس در شرایط برون‏تنی بررسی شد. مقدار رطوبت، پروتئین، خاکستر، عصارۀ اتری، کل کربوهیدرات، NDF، ADF، ADL، فیبر خام، ویسکوزیته، سلولز، همی‏سلولز، کل فیبر جیره‏ای گندم، و جو اندازه‏گیری شد. ظرفیت باندکردن منگنز، روی، آهن، و مس در شرایط فیزیولوژیکی تقلیدشدۀ معده، روده، و کولون در گندم، جو و پرلیت در شرایط آزمایشگاه اندازه‏گیری و مقایسه شد. تیمار اسیدی موجب حذف بیشتر مواد معدنی اندوژنوس به‏جز آهن شد. دانۀ جو بیشترین ظرفیت باندکردن عناصر مس (48/44 درصد)، روی (07/11 درصد)، و منگنز (16/5 درصد) را در شرایط رودۀ کوچک؛ و پرلیت ظرفیت باندکردن کمتر برای عناصر مس (41/1 درصد)، روی (74/1 درصد)، و منگنز (76/0 درصد) را در مقایسه با جو و گندم نشان داد. بیشترین مقدار خروج مواد معدنی در شرایط اسیدی در هر سه مادۀ خوراکی به‌ترتیب برای عناصر منگنز، روی، مس و آهن بود و بیشترین مقدار باندشدن در منابع آلی در شرایط تقلیدشدۀ رودۀ کوچک به‌ترتیب به عناصر آهن، مس، روی، و منگنز تعلق داشت. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که الیاف جیره‏ای قابلیت دسترسی مواد معدنی را کاهش می‏دهند.

چکیده این مطالعه برای تعیین سهم عوامل هزینه‏ای مؤثر بر قیمت تمام‌شدۀ هر کیلوگرم مرغ با روش تصمیم‏گیری چندشاخصه در استان تهران انجام گرفت. مزارع براساس هزینۀ تولید هر کیلوگرم مرغ زنده، به سه گروه هزینۀ کمتر از 35000، بین 35000 تا 40000، و بیشتر از 40000 ریال طبقه‌‌بندی و اطلاعات موردنظر ازطریق پرسش‌نامه جمع‌‌آوری شد. هزینه‌‏های واکسن، آزمایشگاه، سوخت، حمل‏ونقل، جوجه، خوراک، آب، افزودنی‏ها، بیمه، بستر، و پرسنلی از عوامل ایجاد اختلاف قیمت بین سه گروه بررسی شد. سهم عوامل هزینه‏ای مؤثر بر ایجاد اختلاف قیمت هر کیلوگرم بین سه گروه با روش تصمیم‌‌گیری چندشاخصه تعیین شد. تفاوتی ازنظر وزن زنده و ضریب تبدیل خوراک بین سه گروه بررسی‌شده، مشاهده نشد. هزینه‏های آب و افزودنی‏های آن، پرسنلی، واکسن، و سوخت سهم فراوانی بر اختلاف قیمت محصول تولیدی در بین سه گروه بررسی‌شده داشتند، درحالی‏که هزینۀ خوراک و بیمه کمترین سهم را به خود اختصاص دادند. گروه با هزینۀ تولید بالاتر از 4000 تومان کمترین بهروری را از منابع هزینه‏ای داشت. براساس نتایج تحقیق حاضر، برای کاهش هزینه‏های تولید در مزارع مرغداری باید به تمامی عوامل هزینه‏ای توجه شود. به‌عنوان مثال، در این تحقیق هزینۀ خوراک و بیمه با وجود بیشترین و کمترین سهم در کل هزینه‏های تولید، تأثیر اندکی در ایجاد تفاوت بین گروه‏های گوناگون بررسی‌شده داشت.

چکیده این آزمایش با هدف بررسی تأثیر سیلوکردن بر ارزش غذایی و برخی از خصوصیات فیزیکی و شیمیایی محصول فرعی پسته انجام شد. محصول فرعی پسته بدون افزودنی به‌مدت سه ماه سیلو و هم‌زمان مقداری از آن در آفتاب خشک شد. ترکیبات شیمیایی، ظرفیت بافری، ظرفیت نگهداری آب، بخش‌های متفاوت پروتئین‌ در سیستم کربوهیدرات و پروتئین خالص کرنل، غلظت سموم آفلاتوکسین، و میزان تجزیه‌پذیری شکمبه‌ای و پس از شکمبه‌ای در هر دو نوع محصول اندازه‌گیری شد. با سیلو‌کردن محصول فرعی پسته اسیدیتۀ آن از 73/4 به 12/4 کاهش یافت و کربوهیدرات‌های محلول در آب و الیاف نامحلول در شویندۀ خنثی کاهش و ترکیبات فنلی افزایش یافتند (05/0>P). تفاوتی در ظرفیت بافری، ظرفیت نگهداری آب، غلظت نیتروژن غیرپروتئینی، غلظت سموم آفلاتوکسین، و میزان تجزیه‌پذیری در کل دستگاه گوارش بین محصول آفتاب‌خشک و سیلاژ آن مشاهده نشد و غلظت سموم آفلاتوکسین در هر دو محصول در حد مجاز برای تغذیۀ‌ دام‌ها بود. براساس نتایج تحقیق حاضر، محصول فرعی پسته قابلیت خوبی برای سیلو‌شدن دارد و ضمن حفظ ارزش غذایی، سیلاژ آن از پایداری هوازی مطلوبی برخوردار است.

چکیده این تحقیق با هدف بررسی تأثیر تغذیۀ تفالۀ اسانس‏گیری‌شدۀ مرزۀ خوزستانی بر عملکرد پرواری و ترکیب اسیدهای چرب مخلوط عضلۀ راسته با استفاده از 30 رأس برۀ نر فراهانی شش‌ماهه با میانگین وزن 4/1±6/33 کیلوگرم انجام شد. بره‌ها برای مدت 15روز دورۀ عادت‌پذیری و 60 روز دورۀ پرواربندی در جایگاه‏های انفرادی نگهداری شدند. جیره‏های آزمایشی شامل پنج سطح جایگزینی صفر (تیمار شاهد)، 25، 50، 75، و 100 درصد تفالۀ مرزه با یونجه بود. بره‏ها هر 15 روز یکبار توزین و میانگین افزایش وزن روزانه، خوراک مصرفی روزانه، و ضریب تبدیل خوراک محاسبه شد. در پایان دورۀ پرواربندی بره‏ها کشتار شدند و از عضلۀ راستۀ آنها در حد فاصل دنده‌های 12 و 13 برای آنالیز اسیدهای چرب نمونه‏برداری شد. اثر تیمارهای آزمایشی برمصرف خوراک روزانه، میانگین افزایش وزن روزانه، ضریب تبدیل غذا، وزن نهایی، وزن، و بازده لاشه معنی‏دار نبود. بیشترین مقدار کل اسیدهای چرب اشباع در مخلوط گوشت و چربی عضلۀ راستۀ بره‌های تغذیه‌شده با جیرۀ حاوی 25 درصد تفالۀ مرزه مشاهده شد که با تیمار حاوی 100 درصد تفالۀ مرزه تفاوت داشت (05/0P<). استفاده از تفالۀ اسانس‏گیری مرزۀ خوزستانی در سطح 75 درصد جایگزینی به‌جای یونجه سبب افزایش عددی مقدار اسیدهای چرب با چند پیوند دوگانه و در سطوح 25 تا 75 درصد جایگزینی، موجب کاهش غیرمعنی‏دار نسبت اسیدهای چرب امگا 6 به امگا 3 نمونه‏های عضلۀ راسته بره‏ها شد. براساس نتایج تحقیق حاضر، می‏توان از تفالۀ اسانس‏گیری‌شدۀ مرزه در جیره‏های بره‏های پرواری با کنسانترۀ بالا به‌جای بخش علوفه‌ای استفاده کرد و ضمن کاهش مجموع اسیدهای چرب اشباع گوشت، کیفیت آن را بهبود بخشید.

چکیده این پژوهش به‏منظور بررسی تأثیر دوزهای 25، 50 و 75 کیلوگری پرتوهای یون‏ساز گاما و الکترون، بر ناپدیدشدن شکمبه‏ای اسیدهای آمینه و زیرواحدهای پروتئین کنجالۀ کانولا انجام گرفت. آزمایش تجزیه‏پذیری با تکنیک کیسه‏های نایلونی اجرا شد. بدین ‏منظور از سه رأس گاو نر تالشی مجهز به فیستولای شکمبه‏ای استفاده شد. روند ناپدیدشدن شکمبه‏ای زیرواحدهای پروتئین کنجالۀ کانولا، با تکنیک الکتروفورز ژل پلی‏آکریلامید در حضور سدیم دودسیل‌سولفات تعیین شد. پرتوتابی موجب کاهش تجزیه‏پذیری شکمبه‏‏‏ای اسیدهای آمینه شد (05/0P<). به‏جز در زمینۀ اسیدهای آمینۀ سرین، تیروزین، و گلوتامات، تأثیر پرتو گاما در کاهش تجزیه‏پذیری اسیدهای آمینه بیشتر از پرتو الکترون بود. تجزیۀ الکتروفورزی وجود پروتئین کروسیفرین با چهار زیرواحد را در کنجالۀ کانولا نشان داد. در کنجالۀ کانولای پرتوتابی‌نشده، هر چهار زیرواحد پروتئین کروسیفرین پس از هشت ساعت انکوباسیون شکمبه‏ای تجزیه شدند. دوزهای 25، 50 و 75 کیلوگری پرتو الکترون و پرتو گاما، باعث حفظ زیرواحدهای پروتئین کروسیفرین به‏ترتیب تا زمان 16، 24 و 48 ساعت شدند. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که عمل‏آوری با پرتوهای یون‏ساز گاما و الکترون باعث کاهش تجزیۀ شکمبه‏ای زیرواحدهای پروتئین کروسیفرین و اسیدهای آمینۀ کنجالۀ کانولا می‏شود. توانایی پرتو گاما در کاهش تجزیۀ شکمبه‏ای پروتئین‏های کنجالۀ کانولابیشتر از پرتو الکترون است.

چکیده اثر مصرف ملاتونین و بروموکریپتین بر وزن بدن، ریزش الیاف، و خصوصیات کرک با استفاده از 24 رأس بز مادۀ رائینی (دو تا سه‏ساله) در چهار گروه ‏آزمایشی شاهد (C)، ملاتونین (MI)، بروموکریپتین (B)، و ملاتونین+بروموکریپتین (MIB) بررسی شد. در گروه MI، یک قرص 18 میلی‌گرمی ملاتونین در زیر پوست قرار داده شد و 40 روز بعد این عمل تکرار شد. در گروه B، 5/0 میلی‏گرم بروموکریپتین برای هر کیلوگرم وزن زنده، سه نوبت در هفته تزریق شد. در گروه MIB، ملاتونین و بروموکریپتین با یکدیگر مصرف شد. بزها به‌مدت دو ماه در شرایط طبیعی و با طول دورۀ کوتاه روشنایی (8 ساعت نور و 18 ساعت تاریکی) پرورش داده شدند. الیاف بز با شانۀ‌ چوبی در چهار مرحلۀ زمانی با فاصلۀ دو هفته از 23 بهمن تا 8 فروردین جمع‌آوری شد. وزن الیاف شانه‌شدۀ بزهای گروه C، MI، B، و MIB به‌ترتیب 3/21، 3/23، 7/15، و 0/17 گرم بود (05/0P>). میانگین قطر کرک در بزهای گروه MI (4/21 میکرون) بیش از تیمارهای C، B، و MIB به‌ترتیب 2/20، 9/19، و 8/19 میکرون بود (01/0P<). ضریب تغییرات قطر کرک بیدۀ بزهای گروه شاهد بیش از سایر گروه‌ها بود (05/0P<). نتایج نشان داد که ملاتونین و برموکریپتین موجب افزایش یکنواختی قطر الیاف کرک در بزهای مادۀ رائینی می‏شود.

چکیده چند‏شکلی ناحیۀ اگزون سوم جایگاه ژن FABP4 و ارتباط الگو‏های ژنوتیپی شناسایی‌شده با صفات مرتبط با رشد با استفاده از 45 رأس گاو شامل نژاد سیستانی (30 رأس) و دشتیاری (15 رأس) بررسی شد. DNA از خون کامل استخراج و کیفیت آنها به‌کمک الکتروفورز ژل آگارز یک درصد بررسی شد. پس از تکثیر زنجیره‏ای پلی‏مرازی (PCR) و هضم آنزیمی آنها با NlaIII و الکتروفورز روی ژل آگارز 8/2 درصد، الگو‏های ژنوتیپی دام‏ها براساس اندازه و تعداد باند‏ها تعیین شد. فراوانی نسبی الگو‏های باندی شناسایی‌شده شامل ژنوتیپ‏هایAA ، AB، و BB در دو نژاد سیستانی و دشتیاری به‌ترتیب 67، 30، و 3 و نیز 73، 27، و صفر درصد بودند. فراوانی آلل‏های A و  Bدر جایگاه مطالعه‌شده در جمعیت سیستانی و دشتیاری به‌ترتیب 82، 18، 5/86، و 5/13 درصد محاسبه شد. شاخص‏‌های هتروزایگوسیتی شامل شاخص شانون (I)، شاخص نئی، هتروزایگوسیتی مشاهده شد و هتروزایگوسیتی مورد انتظار در جمعیت سیستانی و دشتیاری به‌ترتیب 48، 30، 30 و30 و 39، 11، 27 و 24 درصد برآورد شد. الگو‏های ژنوتیپی در جایگاه ژن FABP4 در جمعیت گاو سیستانی همبستگی معنی‌داری با وزن‌های شش، نه‌، و دوازده ماهگی نشان داد. بنابراین جایگاه مذکور می‏تواند به‌عنوان ژن کاندیدا در توصیف تنوع صفات مرتبط با رشد بعد از سن ازشیرگیری گوساله‏ها در برنامه‏های اصلاح نژادی استفاده شود.

چکیده به‌منظور مطالعۀ اثر افزودن روغن به جیره و دفعات خوراک‏دهی بر عملکرد و رفتارهای تغذیه‏ای، از 24 رأس گاو شیرده هلشتاین (12 رأس گاو یک‌بار زایش‌کرده و 12 رأس چند بار زایش‌کرده به‏ترتیب با میانگین وزنی 58±626 و 25±617 کیلوگرم و روزهای شیردهی 44±195 و 39±207 روز) در یک آزمایش فاکتوریل 2×2 با دو سطح روغن در جیره (صفر و 5/2 درصد) و دو برنامۀ غذایی (یک و سه بار در روز) در قالب طرح بلوک‏های کاملاَ تصادفی استفاده شد. اثر تیمارها بر مادۀ خشک مصرفی معنی‏دار نبود، ولی افزودن روغن باعث کاهش نوسانات خوراک‌خوردن به‌ویژه با یک ‌بار خوراک‏دهی در روز شد (05/0 > P). اثر متقابل بین دفعات خوراک‏دهی و افزودن روغن برای تولید شیر تمایل به معنی‏داری داشت (1/0>P). در گاوهایی که سه بار در روز خوراک دریافت کردند، افزودن روغن به جیره‏ سبب افزایش تولید شیر شد (09/0 =P)، ولی این افزایش در یک ‌بار خوراک‏دهی مشاهده نشد. پروتئین شیر گاوهایی که سه بار در روز جیرۀ حاوی روغن دریافت کردند، کاهش یافت (05/0>P). تغذیۀ گاوها یک ‌بار در روز با جیرۀ حاوی روغن موجب بهبود درصد چربی شیر شد (05/0> P). به‏طورکلی افزودن روغن به جیرۀ گاوهای اواسط دورۀ شیردهی می‏تواند تأثیرات مخاطره‏انگیز کاهش دفعات خوراک‏دهی را کاهش دهد.

چکیده تأثیر پروتکسین در کاهش تأثیرات منفی تغذیة جیره‏های حاوی آفلاتوکسین  B₁ بر عملکرد، پاسخ ایمنی، کیفیت گوشت و فلور میکروبی ایلئوم با استفاده از 320 قطعه بلدرچین ژاپنی هفت‌روزه در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار (جیرة شاهد (بدون افزودنی)، جیرة حاوی 5/2 میلی‏گرم در کیلوگرم آفلاتوکسین B₁، جیرة حاوی 150 میلی‏گرم در کیلوگرم پروتکسین، جیرة حاوی 5/2 میلی‏گرم آفلاتوکسین B₁+150 میلی‏گرم در کیلوگرم پروتکسین)، چهار تکرار و 20 پرنده در هر تکرار بررسی شد. مصرف خوراک در پرندگانی که با جیرة حاوی پروبیوتیک تغذیه شدند، بالاتر از پرندگان گروه شاهد بود (05/0P<). افزایش وزن پرندگانی که جیرة حاوی آفلاتوکسین دریافت کردند، کمتر از پرندگان تیمارهای دیگر بود (05/0P<). پاسخ ایمنی هومورال در بلدرچین‏های گروه آفلاتوکسین و پروبیوتیک به‏ترتیب کمتر و بیشتر از گروه شاهد بود (05/0P<). ضخامت پوست 48 ساعت پس از چالش با دی‏نیتروکلروبنزن در پرندگان تغذیه‌شده با جیرة آلوده به آفلاتوکسین کمتر از سایر تیمارها بود (05/0P<). غلظت مالون‏دی‏آلدئید (30 روز بعد از انجماد) در گوشت پرندگانی که با جیرة آلوده به آفلاتوکسین تغذیه شدند، بیشتر از سایر پرندگان بود (05/0P<). جمعیت اشریشیاکلی و باکتری‏های اسیدلاکتیک در پرندگانی که با جیرة حاوی پروتکسین و یا آفلاتوکسین+پروتکسین تغذیه شدند، از دو گروه دیگر به‌ترتیب کمتر و بیشتر بود (05/0P<). براساس نتایج پژوهش حاضر، افزودن پروبیوتیک پروتکسین به جیره‏های آلوده به آفلاتوکسین B₁ موجب بهبود پاسخ ایمنی و جمعیت میکروبی روده در بلدرچین ژاپنی می‏شود.

چکیده تأثیر روی بر زخم کف پا و فراسنجه‌های تولید‌مثلی و خونی مرغ‏های مادر گوشتی با استفاده از 300 قطعه مرغ و 40 قطعه خروس سویۀ راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار و پنج تکرار و 15 قطعه مرغ و دو قطعه خروس در هر تکرار به مدت 12 هفته بررسی شد. تیمارهای آزمایشی شامل جیره‏های حاوی80، 110، 140، و 170 میلی‌گرم روی در کیلوگرم جیره بودند. استفاده از سطوح افزایشی روی به‏خصوص سطح 170 میلی‌گرم در کیلوگرم جیره موجب افزایش جوجه‌درآوری گردید (05/0P<). استفاده از مکمل روی در سطوح 140 و 170 میلی‏گرم در کیلوگرم جیره سبب بهبود و جلوگیری از پیشرفت زخم‌های کف پا شد (05/0P<). کمترین درصد تلفات رویانی مرحلۀ اولیۀ انکوباسیون مربوط به سطح 140 میلی‌گرم روی در کیلوگرم جیره بود (05/0P<). همچنین سطح 170 میلی‌گرم روی در کیلوگرم جیره سبب افزایش تعداد فولیکول‏های بزرگ و کوچک تخمدان مرغ‏های مادر گوشتی گردید (05/0P<). اثر تیمارهای آزمایشی بر لیپیدهای خون معنی‌دار نبود. نتایج این آزمایش نشان داد که استفاده از مکمل روی در سطوح 140 و 170 میلی‌گرم در کیلوگرم جیرۀ مرغ‏های مادر گوشتی علاوه بر تأثیر مطلوب بر سلامت پای مرغ‌ها، جوجه‌درآوری را بهبود می‌بخشد.

چکیده برای ارزیابی تأثیر عصارۀ گیاهان سماق و جغجغه به‌عنوان جایگزینی برای آنتی‌بیوتیک‌های محرک رشد، آزمایشی با استفاده از 300 قطعه جوجۀ گوشتی نر یک‏روزه از سویۀ راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار، پنج تکرار، و 15 پرنده در هر تکرار در دورۀ سنی صفر تا 28روزگی انجام شد. جیرۀ‌ اصلی بر پایۀ ذرت‌ـ‌سویا و فاقد افزودنی بود (تیمار شاهد) و سه تیمار دیگر به‌ترتیب با اضافه‌کردن مقدار 200 میلی‌گرم از عصارۀ ریشۀ گیاه جغجغه، عصارۀ میوۀ سماق، و آنتی‌بیوتیک به هر کیلوگرم از جیرۀ اصلی تهیه شدند. میزان افزایش وزن روزانه در دورۀ 7 تا 14روزگی و همچنین کل دورۀ آزمایش (صفر تا 28روزگی) در پرندگانی که با جیره‌های حاوی افزودنی تغذیه شدند، در مقایسه با پرندگان شاهد بالاتر بود (05/0P<). کلسترول سرم خون پرندگانی که با جیرۀ حاوی عصارۀ سماق و یا جغجغه تغذیه شدند، از پرندگان شاهد کمتر بود (05/0P<). تغذیۀ جوجه‌ها با جیره‌های حاوی عصاره‌های گیاهی و یا آنتی‌بیوتیک، تیتر آنتی‌بادی علیه ویروس نیوکاسل را افزایش داد (05/0P<)، ولی این جیره‌ها تأثیری بر تیتر آنتی‌بادی علیه SRBC، ضخامت پوست بدن در پاسخ به چالش با DNCB، و ضخامت پردۀ انگشت پا در پاسخ به تزریق فیتوهماگلوتینین-P نداشتند. وزن نسبی بورس فابریسیوس در پرندگانی که جیرۀ حاوی عصارۀ جغجغه را دریافت کردند از پرندگان شاهد بیشتر بود (05/0P<). با توجه به نتایج به‏دست‌آمده از پژوهش حاضر، عصارۀ‌ ریشۀ گیاه جغجغه و میوۀ سماق می‌توانند به‌عنوان جایگزین‌هایی برای اُکسی‌تتراسایکلین به‌عنوان محرک رشد در جیرۀ جوجه‌های گوشتی استفاده شوند.