تولیدات دامی

چکیده هدف از این آزمایش بررسی و شناسایی RNAهای غیررمزکننده بلند (lncRNAs) مرتبط با عضله اسکلتی مرغ بومی اصفهان و جوجه تجاری راس 708 بود. پس از استخراج RNA از چهار نمونه‌ عضله سینه در سن 28 روزگی، توالی‌یابی جفتی با استفاده از پلاتفرم illumine Hiseq 2000 انجام شد. برای هم­ترازی خوانش‌ها با ژنوم مرجع مرغ اهلی، از نرم­افزار Hisat2 و جهت سرهم‌بندی رونوشت­ها از بسته نرم­افزاری Stringtie استفاده شد. در مجموع 1097 lncRNA شناسایی شد که از این تعداد 925 ژن و رونوشت بین­ژنی (اینترژنی) و 172 ژن و رونوشت اینترونی بودند. همچنین تعداد LncRNAهای جدید شناسایی­شده در دو گروه بین­ژنی و اینترونی به‌ترتیب 432 و 128 بود. آنالیز بیان افتراقی ژن منجر به شناسایی 19 ژن و 20 رونوشت با تفاوت بیان معنا‌دار بین دو گروه شد. بررسی جایگاه‌های ژنی lncRNAهای با تفاوت معنا‌دار، نشان داد که این ژن­ها در مجاورت 45 ژن رمزکننده پروتئینی قرار دارند. از این تعداد بیان پنج ژن رمزکننده پروتئینی (ژن SCD در جوجه تجاری و ژن‌های GALNT15، KLHDC4، USP7 و ASB1 در مرغ بومی) - که روند بیان آنها هم­سو با بیان lncRNAهای هم‌جوارشان بود - بین دو نژاد تفاوت معنا‌دار داشتند. بررسی عملکردی این ژن­ها نشان داد  که همگی در رشد عضله اسکلتی مؤثر هستند.  نتایج حاصل از این پژوهش  نشان داد، lncRNAهای شناسایی‌شده، احتمالاً پتانسیل تنظیم ژن­های درگیر در رشد عضله اسکلتی را داشته و می­توانند بخشی از تفاوت در سرعت رشد مشاهده‌شده بین دو نژاد مرغ مورد بررسی را توجیه نمایند.  

چکیده این تحقیق با هدف برآورد عوامل محیطی موثر بر بقاء و برآورد پارامترهای ژنتیکی بقاء از یک تا آخرین روز رکوردبرداری در گوسفند زندی انجام شد. اطلاعات مورد استفاده شامل رکوردهای بقاء 9558 بره متولد شده از 273 قوچ و 2328 میش بود که توسط مرکز اصلاح نژاد دام کشور در طول 25 سال (1366 تا 1390) جمع‌آوری شده بود. عوامل مؤثر بر بقاء و خطر حذف توسط دو بسته نرم‌افزاری Survival و cmprsk برآورد شدند. برآورد مؤلفه‌های واریانس صفت بقاء با استفاده از توزیع ‌‌نمایی بر مبنای داده‌های سانسور شده توسط مدل با اثر افزایشی (مدل 1) و مدل با اثر افزایشی و محیط دائم مادری (مدل 2) تحت رویکرد بیزین و تکنیک نمونه‌گیری گیبس انجام گرفت. تعداد 1000000 نمونه با دوره سوخته 100000 و فاصله نمونه گیری 75 برای برآورد مؤلفه‌های واریانس استفاده شد. نتایج نشان داد، که اثرات عوامل سال تولد، ماه تولد، وزن تولد، نوع تولد، جنس بره (p<0.001) و سن مادر (p< 0.01) بر صفت بقا معنی دار بود. وراثت پذیری مستقیم صفت بقا درمدل 1 و 2 به ترتیب 0.184(0.136-0.234) و 0.162( 0.120- 0.210) بود. نسبت واریانس محیط دائمی مادری به واریانس فنوتیپی 0.046( 0.031- 0.056) بود. براساس نتایج این تحقیق، بهبود ژنتیکی بقا بره های زندی توسط انتخاب ژنتیکی امکان پذیر بئده و مدیریت بهتر عوامل محیطی در کاهش خطر حذف بره های این نژاد موثر می باشد.

چکیده در این پژوهش، اثر تزریق زرده تخم‌مرغ نژاد بومی خزک به تخم‌مرغ سویه تجاری راس 308 در زمان قبل از انکوباسیون بر برخی پارامترهای مرتبط با نرخ متابولیزم در نتاج بررسی‌ شد. پارامترهای مورد بررسی شامل میزان مصرف خوراک، ضریب‌تبدیل، برخی شاخص‌های بیوشیمیائی سرم، غلظت مالون‌دی‌آلدئید و نیز بیان نسبی ژن‌های AMP-activated protein kinase (AMPK و (Neuropeptide Y (NPYدر بافت مغز نتاج بود. بدین منظور تعداد 320 تخم‌مرغ بارور سویه راس 308 به طور مساوی در قالب طرح کاملا تصادفی به دو گروه آزمایشی شامل گروه آزمون (تزریق زرده تخم‌مرغ نژاد بومی خزک به زرده تخم مرغ راس) و گروه کنترل اختصاص داده شدند. نمونه‌های خون و بافت پرندگان در پایان دوره آزمایش جمع‌آوری و برای پارامترهای مذکور بررسی شدند. در مقایسه با گروه کنترل، تزریق زرده تخم‌مرغ نژاد بومی خزک سبب بهبود ضریب تبدیل غذایی، کاهش غلظت سرمی تری‌گلیسیرید، کاهش نسبت تری‌گلیسیرید به لیپوپروتئین با چگالی بالا، کاهش وزن نسبی چربی احشائی و نیز کاهش میزان بیان AMPK در بافت مغز نتاج شد (p<0.05). در مقابل تزریق زرده تخم‌مرغ نژاد بومی خزک تاثیری روی وزن بدن در سن 45 روزگی، میزان خوراک مصرفی، وزن نسبی مغز، غلظت سرمی‌گلوکز، کلسترول، لیپو پروتئین با چگالی پائین، غلظت مالون‌دی‌آلدئید و بیان NPY در بافت مغز نتاج نداشت. بر اساس نتایج این پژوهش، تزریق زردة تخم‌مرغ‌های نژاد بومی خزک به زرده تخم‌مرغ‌های سویة تجاری راس 308 به طور مؤثری سبب بهبود ضریب تبدیل غذایی و کاهش میزان بیان AMPK در بافت مغز میانجی نتاج شد.

چکیده این مطالعه به منظور تعیین ارزش غذایی کاهوی وحشی در مراحل مختلف رشد و نیز برآورد و مقایسه روش های مختلف تعیین فاز تاخیری آن انجام شد. ترکیب شیمیایی، فراسنجه های تجزیه پذیری به روش کیسه های نایلونی و تولید گاز نمونه های مختلف کاهوی وحشی قبل و بعد گلدهی و یونجه خشک با هم مقایسه شدند. همچنین فاز تاخیری علوفه های آزمایشی به روش های مختلف اندازه گیری شد. میزان پروتئین خام کاهوی وحشی بعد گلدهی کمترین و میزان NDF و ADF آن بیشترین بود (0.05>p). مقدار کربوهیدرات غیرفیبری یونجه و کاهوی وحشی قبل گلدهی نسبت به کاهوی بعد گلدهی بیشتر بود(0.05>p). مقدار فراسنجه b ماده خشک در کاهوی وحشی بعد گلدهی بیشتر از سایر تیمار‌ها به دست آمد (0.05>p). تجزیه‌پذیری مؤثر و پتانسیل تولید گاز در کاهوی وحشی قبل گلدهی نسبت به سایر تیمار‌ها بالاتر بود (0.05>p). میزان انباشتگی در نرخ عبور پنج و هشت درصد برای کاهوی بعد گلدهی نسبت به سایر علوفه‌های آزمایشی بیشتر بود (0.05>p). برآورد زمان تاخیری با استفاده از روش‌های دو مرحله‌ای ون میلجن و تولید گاز برای کاهوی قبل گلدهی بیشترین و بعد گلدهی کمترین مقدار بود (0.05>p). با توجه به نتایج این مطالعه به نظر می‌رسد که کاهوی وحشی قبل گلدهی می تواند به عنوان منبع علوفه ای در تغذیه نشخوارکنندگان مورد توجه قرار گیرد.

چکیده این پژوهش به‌منظور معرفی مدل رگرسیون خطی چندگانه جهت پیش­بینی انرژی قابل متابولیسم حقیقی تصحیح‌شده برای ازت (TMEn) در سبوس گندم انجام شد. چربی خام، خاکستر، پروتئین خام، فیبر خام (درصد در ماده خشک) وTMEn  (کیلوکالری در کیلوگرم ماده خشک) در 25 نمونه سبوس گندم با 4 تکرار اندازه­گیری شد. برای تعیین TMEn، نمونه­ها به‌روش تغذیه اجباری سیبالد به خروس­های بالغ خورانده شد و فضولات به‌مدت 48 ساعت جمع­آوری گردید. میانگین ترکیبات شیمیایی و  TMEn محاسبه­شده، تفاوت معنی­داری در این ماده اولیه نشان داد (p<0/001). میانگین چربی­خام، خاکستر، پروتئین خام و فیبرخام سبوس گندم در این آزمایش به‌ترتیب 4/80، 5/68، 16/23 و 8/60 درصد محاسبه شد. میانگین TMEn نیز، 2062 کیلوکالری در کیلوگرم گزارش شد. مدل تعیین TMEn بر اساس ترکیب شیمیایی عبارت بود از: (خاکستر × 51/1) - (فیبر خام × 63) - (چربی خام × 46/1) + (پروتئین خام × 19) +2364 = TMEn. ضریب‌تعیین محاسبه‌شده (0/82=R²) نشان داد مدل مذکور می­تواند به شکل قابل‌قبولی جهت پیش­بینی  TMEnمورد استفاده قرار گیرد. مقادیر چربی خام و پروتئین خام تأثیر مثبتی بر TMEn داشتند. درصورتی‌که مقادیر خاکستر و فیبر خام هر دو اثرات منفی بر TMEn داشتند. آنالیز حساسیت نشان داد فیبر خام بیشترین تأثیر را بر TMEn داشته و پس از آن به‌ترتیب خاکستر، چربی خام و پروتئین خام تأثیرگذارترین فاکتور­ها هستند. با توجه به نتایج، مدل رگرسیون خطی چندگانه روش مناسبی جهت پیش­بینی TMEn در سبوس گندم با توجه به ترکیب شیمیایی آن می­باشد.

چکیده به‌منظور تعیین تأثیر پلی­ساکاریدهای غیرنشاسته­ای بر عملکرد، بازده نسبی انرژی و پروتئین و اجزای لاشه جوجه‌های گوشتی، آزمایشی در دوره سنی یک تا 42 روزگی با استفاده از 420 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویه تجاری راس 308 از مخلوط دو جنس در قالب طرح کاملاً تصادفی با هفت تیمار آزمایشی، شش تکرار و 10 قطعه جوجه در هر تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل جیره پایه، جیره حاوی 0/1 و 0/2 درصد مخمر ساکارومایسس سرویزیه، جیره حاوی پنج و 10 درصد سبوس گندم، جیره حاوی سه و شش درصد پوسته سویا بودند. نتایج آزمایش نشان داد در کل دوره پرورش تیمار شاهد کمترین خوراک مصرفی را نسبت به سایر تیما‌رهای آزمایشی به خود اختصاص داد (p<0/05). هم‌چنین بیشترین مصرف خوراک مربوط به سطح 10 درصد سبوس گندم و سطوح سه و شش درصد پوسته سویا بود (p<0/05). تیمار آزمایشی حاوی سه درصد پوسته سویا در کل دوره آزمایش نسبت به تیمار شاهد بیشترین میزان افزایش وزن روزانه را نشان داد (p<0/05). برای ضریب تبدیل خوراک در کل دوره آزمایشی اختلاف آماری مشاهده نشد. بیشترین بازده نسبی انرژی مربوط به تیمار حاوی سطوح مخمر نسبت به تیمارهای حاوی سطوح سبوس گندم و پوسته سویا می‌باشد (p<0/05). کمترین بازده نسبی انرژی و پروتئین مربوط به سطح 10 درصد سبوس گندم نسبت به تیمار شاهد بود (p<0/05). بر اساس نتایج این آزمایش، استفاده از سطوح 2/0 درصد مخمر، 10 درصد سبوس گندم و شش درصد پوسته سویا در جیره غذایی جوجه‌های گوشتی توصیه می‌شود.

چکیده این پژوهش با هدف تعیین احتیاج انرژی نگهداری و بازده مصرف انرژی برای رشد به دو روش کشتار‌مقایسه‌ای و شاخص رشد‌نسبی (گرم افزایش وزن تقسیم بر کیلوگرم وزن متابولیکی(وزن بدن^0.75)) در جوجه بوقلمون‌ها از وزن یک تا چهار کیلوگرم انجام شد. تعداد 40 قطعه جوجه بوقلمون‌ نر (سن 24 روزگی، وزن 93±800 گرم) با جیره حاوی 12.3مگاژول انرژی قابل سوخت‌وساز تا رسیدن به وزن چهارکیلوگرم تغذیه شد. انرژی قابل سوخت‌وساز ظاهری و تصحیح شده، گوارش‌پذیری مواد مغذی جیره، و توازن انرژی در وزن-های تقریبی دو و سه کیلوگرم تعیین شد. در روش کشتار مقایسه ای، تعداد بیست جوجه (هر مرحله 5 قطعه) در وزن‌های60± 1119گرم،93±2539گرم، 68±3528 گرم و 82±3957گرم کشتار و ترکیبات شیمیایی لاشه آنها اندازه‌گیری شد. احتیاجات نگهداری و رشد از تابعیت خطی انرژی قابل‌ سوخت‌وساز مصرفی و انرژی ذخیره شده برآورد شد. در روش شاخص رشد نسبی، از رابطه تابعیت خطی بین انرژی قابل سوخت‌وسازمصرفی و نسبت افزایش وزن به وزن متابولیکی جوجه‌ها احتیاجات کیلوژول به ازای کیلوگرم وزن متابولیکی و بازده استفاده از انرژی برای افزایش وزن 56 درصد برآورد شد. در روش شاخص رشد نسبی، احتیاجات انرژی نگهداری و رشد به ترتیب 3.66 کیلوژول به ازای هر گرم وزن متابولیکی و 10.4 کیلوژول به ازای هر گرم افزایش وزن روزانه بدست آمد. نتیجه کلی اینکه، روش شاخص رشد نسبی به دلیل سادگی بیشتر جهت برآورد احتیاجات نگهداری و رشد جوجه بوقلمون‌ها توصیه می‌شود.

چکیده دو آزمایش جهت تعیین قابلیت هضم ایلئومی مواد مغذی هسته خرمای خام و تخمیری و تأثیر آن­ها بر عملکرد و برخی صفات خونی  در جوجه­های گوشتی انجام شد. آزمایش اول در قالب طرح کاملاً تصادفی با 72 قطعه جوجه خروس گوشتی با سه تیمار و شش تکرار (چهار جوجه در هر تکرار) انجام شد. تیمارها شامل جیره پایه و دو جیره آزمایشی با جایگزینی هسته خرمای خام و تخمیری به جیره پایه با نسبت 25 درصد بودند. آزمایش دوم به‌صورت فاکتوریل 4×2 با یک تیمار شاهد در قالب طرح کاملاً تصادفی با 540 قطعه جوجه یک روزه در نه تیمار و پنج تکرار (12 جوجه در هر تکرار) انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل جیره ذرت- سویا (شاهد)، جیره­های حاوی دو، چهار، شش و هشت درصد هسته خرمای خام و یا هسته خرمای تخمیری بود. قابلیت هضم فیبرخام، پروتئین خام و خاکسترخام در هسته خرمای تخمیری بیشتر از هسته خرمای خام بود (p<0/05). تغذیه با هسته خرمای تخمیری در مقایسه با هسته خرمای خام، باعث بهبود افزایش وزن (2110/5 گرم در برابر 1991/3 گرم) و افزایش مصرف خوراک شد (p<0/05). غلظت کلسترول و LDL-c سرم  خون در جوجه­های تغذیه­شده با هسته خرمای تخمیری کمتر از جوجه­های تغذیه‌شده با هسته خرمای خام بود (p<0/05). با توجه به نتایج این تحقیق، تخمیر هسته خرما موجب افزایش قابلیت هضم مواد مغذی آن و بهبود افزایش وزن جوجه­ های گوشتی می­شود.

چکیده هدف از این مطالعه بررسی تأثیر اسیدآمینه آرژنین بر صفات کیفی و ترکیب اسیدهای چرب اسپرم در خروس­های مسن مادر گوشتی سویه راس 308 بود. به‌همین منظور از تعداد 12 قطعه خروس مادر گوشتی در سن 52 هفتگی، در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تیمار و چهار تکرار به‌مدت هشت هفته استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل جیره­های با سطوح 0/52 (توصیه راهنمای پرورش سویة راس 308)،0/68 و 0/83 درصد از اسید آمینه آرژنین بود. اسپرم‌گیری از خروس­ها هر 14 روز یکبار و در هفته‌های 54، 56، 58 و 60 آزمایش انجام شد. در پایان دوره نیز از همه خروس‌ها نمونه اسپرم جمع‌آوری و ترکیب اسیدهای چرب اسپرم مورد بررسی قرار گرفت. در هفته‌ 56، حجم منی خروس‌هایی که از تیمار  0/68 درصد آرژنین استفاده کرده بودند، نسبت به دیگر تیمارها بالاتر بود (p<0/05). در هفته 60 سطوح 0/52 و 0/68 درصد آرژنین؛ حجم منی، درصد جنبایی کل و پیش‌رونده بالاتری نسبت به سطح 0/83 درصد آرژنین داشت (p<0/05). در هفته 58، درصد اسپرم‌های با ریخت‌شناسی ناهنجار در خروس‌هایی که از تیمار 0/68 و 0/83درصد آرژنین استفاده کرده بودند نسبت به گروه 0/52 درصد آرژنین کمتر بود (p<0/05). غلظت منی، فعالیت غشای پلاسمایی و ترکیب اسیدهای چرب تحت تأثیر تیمارهای مورد استفاده در این آزمایش قرار نگرفتند. بر اساس نتایج حاصل، استفاده از 0/68 درصد آرژنین (30 درصد بیش­تر از نیاز) در جیره، برخی فراسنجه‌های کیفی اسپرم  در خروس‌های مسن گله مادر گوشتی بهبود می‌بخشد.

چکیده روند تغییرات وزن بدن، هورمون­های تیروئیدی و برخی از متابولیت­های خونی مرغ­های مادرگوشتی پس از اوج تولید بررسی شد. نمونه‌های خون تعداد 20 قطعه مرغ مادر گوشتی سویه راس 308 از سن 47 تا 55 هفتگی مورد مطالعه قرار گرفت. غلظت کلسترول، تری‌گلیسرید، لیپوپروتئین­های با چگالی پایین (LDL) و لیپوپروتئین با چگالی بالا­ (HDL) و هم‌چنین غلظت گلوکز، هر دو هفته یک­بار و غلظت هورمون­های تری­یدوتیرونین (T₃) و تترایدوتیرونین (T₄) و آنزیم­های کبدی آسپارتات آمینوترانسفراز (GOT) و آلانین آمینوترانسفراز (GPT) در ابتدا و انتهای آزمایش اندازه­گیری شد. نتایج نشان داد با افزایش سن، وزن بدن و غلظت گلوکز خون، تری‌گلیسرید، کلسترول و LDL افزایش  و غلظت HDL کاهش یافت (p<0/05). هم‌چنین، با افزایش سن، غلظت هورمون T₄ کاهش یافت (p<0/05)، اما غلظت­ T₃ تحت تأثیر سن قرار نگرفت. غلظت آنزیم‌های GOT و GPT در طول دوره آزمایش افزایش یافت (p<0/05). به­طورکلی، افزایش سن مرغ­های مادر گوشتی که با افزایش وزن آن­ها همراه است موجب تغییرات شایانی در متابولیت­های خونی و هورمون­های متابولیکی می­شود که می­تواند تولید و عملکرد تولیدمثلی را کاهش دهد.

چکیده در این مطالعه موقعیت‌یابی ایمنوهیستوشیمی گرلین در بافت‎ جفت گاو مورد بررسی قرار گرفت. به‌منظور موقعیت‌یابی گرلین در جفت گاو، کل محتوای آبستنی پنج گاو ماده از کشتارگاه جمع‌آوری شده و به آزمایشگاه منتقل شد. پس از جداسازی جفت، بلوک‌هایی جهت آزمایش ایمونوهیستوشیمی تهیه گردید. برای انجام موقعیت‌یابی ایمونوهیستوشیمی گرلین، از آنتی‎بادی مونوکلونال موشی ضد گرلین به‌عنوان آنتی‎بادی اولیه و آنتی‌بادی پلی‌کلونال الاغی ضد ایمنوگلوبین (G (HRPبه‌عنوان آنتی‌بادی ثانویه استفاده شد. در مطالعه حاضر جهت راه‌اندازی آزمایش ایمنوهیستوشیمی از نمونه بیضه قوچ که قبلاً وجود گرلین در آن تأیید شده بود به‌عنوان کنترل مثبت استفاده شد که نتایج حاکی از واکنش ایمونوپروکسیداز در کنترل مثبت بود. هم‌چنین از سرم خرگوشی به‌جای آنتی­بادی اولیه به‌عنوان کنترل منفی استفاده شد که نتایج حاکی از اختصاصی‌بودن آنتی‌بادی گرلین بود و واکنش ایمونوپروکسیداز در کنترل منفی مشاهده نگردید. نتایج به‌دست‌آمده نشان داد که گرلین در سلول‌های تک‌هسته‌ای تروفوبلاست و سلول‎های چندهسته‌ای سین سیتیوم بافت جفت گاو بیان می­شود به این ترتیب که واکنش ایمونوپراکسیداز در سلول‌های تک‌هسته‌ای تروفوبلاست و سلول‎های چندهسته‌ای سین سیتیوم بافت جفت گاو مشاهده شد. بر اساس نتایج حاصل  از این پژوهش، می­توان گفت که گرلین در بافت جفت گاو بیان می­شود، اما مطالعات بیشتر روی نقش­های دقیق این هورمون در جفت و در خلال آبستنی توصیه می‌شود.