تولیدات دامی

چکیده این آزمایش به منظور تعیین اثرات آنزیم­های تجاری ناتافوس و سافیزیم در جیره­های غذایی حاوی سبوس برنج بر عملکرد جوجه­های گوشتی با استفاده از 200 قطعه جوجه از هیبرید تجاری رأس 308 در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با پنج تیمار آزمایشی و چهار تکرار انجام شد. پنج جیره آزمایشی شامل جیره بر پایه ذرت و سویا (شاهد)، جیره حاوی سبوس برنج، جیره حاوی سبوس برنج + آنزیم ناتافوس، جیره حاوی سبوس برنج + آنزیم سافیزیم و جیره حاوی سبوس برنج + ناتافوس + سافیزیم بود. مقدار سبوس برنج در جیره‌ها در دوره­های آغازین، رشد و پایانی به­ترتیب 15، 20 و 25 درصد بود. نتایج نشان داد که جیره­های حاوی سبوس برنج و آنزیم نسبت به جیره حاوی سبوس و بدون آنزیم به مقدار کمتری مصرف شدند (05/0P<). افزودن آنزیم به جیره­های حاوی سبوس برنج، میزان افزایش وزن و ارتفاع پرزهای روده را افزایش داد (05/0P<). نتایج نشان داد که افزودن آنزیم ناتافوس یا سافیزیم به جیره­های حاوی 15، 20 و 25 درصد سبوس برنج، به ترتیب در دوره­های آغازین، رشد و پایانی و همچنین کل دوره بر عملکرد جوجه­های گوشتی اثر مثبت دارد.

چکیده تأثیر پسماند قارچ آسپرژیلوس نیجر پس از استحصال اسید سیتریک بر قابلیت هضم یونجه در ساعت­های مختلف انکوباسیون (24 و 48 ساعت) در شرایط برون­تنی بر عملکرد بره­های نر پرواری بررسی شد. در آزمایش قابلیت هضم، پسماند قارچ معادل پنج، 10، 15 و 20 درصد ماده خشک جایگزین یونجه شد. در آزمایش پروار از تعداد 20 رأس بره نر سنجابی سه ماهه با میانگین وزن (83/0 ±) 00/20 کیلوگرم در قالب طرح کاملاً تصادفی در دو گروه با 10 تکرار استفاده شد. میانگین قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی یونجه در 24 ساعت اولیه انکوباسیون با زیاد کردن مقدار پسماند قارچ افزایش یافت (01/0P<) اما در 48 ساعت پایانی انکوباسیون، تفاوت قابلیت هضم معنی­دار نبود. تفاوت میانگین افزایش وزن روزانه، ماده خشک و آلی مصرفی و ضریب تبدیل خوراک در بره­های پرواری تغذیه شده با جیره دارای پسماند قارچ معنی­دار نبود. نتایج نشان داد که با مصرف پسماند قارچ، ضرایب هضم جیره در محیط شکمبه کمتر می­شود که احتمالاً درنتیجه بهبود عملکرد میکروب­های شکمبه می­باشد. این جایگزینی نه تنها اثر منفی بر عملکرد پرواری بره­ها نداشت، بلکه منظور کردن آن در جیره غذایی می­تواند از نظر اقتصادی جایگزین مناسبی برای منبع پروتئین و انرژی جیره­های پروار بره­های نر باشد.

چکیده تحقیق حاضر با هدف مطالعه چندشکلی اگزون یک ژن IGF-I و ارتباط آن با صفات زیست­سنجی در گوسفند نژاد مغانی به روش PCR-SSCP انجام شد. در این تحقیق، از 100 رأس گوسفند نژاد مغانی مرکز اصلاح نژاد گوسفند جعفرآباد مغان واقع در استان اردبیل، با ونوجکت­های حاوی EDTA از سیاهرگ وداجی خون­گیری شد. استخراج DNA از خون با روش استخراج بهینه نمکی انجام و واکنش زنجیره­ای پلی­مراز جهت تکثیر قطعه 279 جفت بازی ناحیه اگزون یک ژن IGF-I انجام گرفت. روش تفاوت فرم فضایی رشته­های منفرد برای تعیین ژنوتیپ نمونه­ها استفاده شد. الکتروفورز محصولات PCR پس از تک­رشته­ای شدن قطعات بر روی ژل آکریل­آمید انجام شد که بیانگر چندشکلی این جایگاه بود. درمجموع در گوسفندان مورد مطالعه سه ژنوتیپ BC، BD و BB به ترتیب با فراوانی­های 65، 26 و نه درصد به­دست آمدند. فراوانی­های ژنوتیپی در جایگاه مورد مطالعه انحراف از تعادل هاردی - واینبرگ را نشان دادند. آنالیز داده­های صفات با استفاده از نرم­افزار SAS انجام گرفت. ژنوتیپ  BBبا صفت دور ران رابطه معنی­داری داشت (05/0>P)، اما بین سایر صفات زیست­سنجی، ارتفاع جدوگاه، ارتفاع از پشت، طول بدن، دور سینه با الگو­های ژنوتیپی مشاهده شده رابطه معنی­داری دیده نشد.

چکیده در این تحقیق، ترکیب شیمیایی و خصوصیات هضمی ضایعات نان و تأثیر آن بر عملکرد گوساله­های نر سرابی بررسی شد. قابلیت هضم ماده خشک، ماده ‌آلی، چربی، پروتئین خام و دیواره سلولی ضایعات نان به­ترتیب 2/87، 5/84، 7/76، 2/62 و 9/82 درصد بود. فراسنجه‌های تجزیه­پذیری ضایعات نان شامل بخش با تجزیه­پذیری سریع‌، بخش با تجزیه­پذیری آهسته و سرعت ثابت تجزیه­پذیری به­ترتیب 5/19، 6/74 و 5/0 درصد در ساعت بود. انرژی قابل متابولیسم، ماده آلی قابل هضم و مقادیر اسیدهای چرب کوتاه زنجیر (با استفاده از روش تولید ‌گاز) معادل 7/9 مگاژول بر کیلوگرم، 3/51 درصد و 18/1 میلی­مول در 200 گرم ماده خشک محاسبه گردید. ضریب تبدیل جیره حاوی 30 درصد ضایعات نان درمقایسه با سایر جیره‌ها بهتر بود (01/0>P). بازده لاشه در حالت استفاده از 20 و 30 درصد ضایعات نان به صورت جایگزین ذرت و جو، نسبت به تیمار شاهد و 10 درصد ضایعات نان بهتر بود (01/0>P).

چکیده ژن مربوط به گیرنده هورمون رشد ژن هورمون بر روی کروموزوم 16 گوسفند قرار دارند. در این تحقیق، از سیاهرگ وداج تعداد 88 رأس گوسفند موجود در ایستگاه اصلاح نژاد گوسفند کرمانی (شهربابک) خون­گیری شد و DNA نمونه­ها با روش بهینه یافته نمکی استخراج شد و قطعه 155 جفت باز (شامل بخشی از اگزون 10 ژن گیرنده­ هورمون رشد) تکثیر شد. از تفاوت چندشکلی فضایی تک­رشته­ها (SSCP) برای تعیین ژنوتیپ نمونه­ها، استفاده شد. بدین­منظور، الکتروفورز عمودی نمونه­ها روی ژل اکریل­آمید 12 درصد به مدت 17 ساعت و با اختلاف پتانسیل 300 ولت در دمای چهار درجه سانتی­گراد صورت گرفت. همچنین رنگ­آمیزی ژل به روش نیترات نقره انجام شد که طی آن الگوهای ژنوتیپی یک، دو، سه، چهار، پنج و شش به­ترتیب 1/9، 5/4، 6/13، 1/9، 2/35 و 4/28 درصد مشاهده شد. آنالیز واریانس ارقام نشان داد که ارتباط الگوهای متفاوت ژنتیکی با صفات رشد (وزن تولد، وزن سه­ماهگی، وزن شش­ماهگی، وزن نه­ماهگی و وزن 12 ماهگی) معنی­دار نیست.
 

چکیده دانه انار (حاوی 5/47 درصد ماده خشک) به مدت 70 روز در سطل­های پلاستیکی سه کیلویی سیلو شد و سپس ترکیب شیمیایی، غلظت ترکیبات فنلی و فراسنجه­های تجزیه­پذیری شکمبه­ای ماده خشک و نیز تجزیه­پذیری شکمبه­ای و پس از شکمبه­ای ماده خشک دانه سیلو شده و نیز دانه خشک شده تعیین گردید. نتایج نشان داد سیلو کردن سبب کاهش معنی­دار میزان کل ترکیبات فنلی، تانن کل، اسید گالیک، اسید تانیک، پونیکالین و پونیکالاژین A شد اما غلظت تانن­های متراکم، اسید الاژیک و پونیکالاژین B تحت تأثیر روش ذخیره­سازی قرار نگرفت. فراسنجه­های تجزیه­پذیری شکمبه­ای ماده خشک، بخش سریع تجزیه، کند تجزیه و تجزیه­پذیری مؤثر در نرخ عبورهای 02/0، 05/0 و 08/0 در ساعت تحت تأثیر روش ذخیره­سازی قرار نگرفت. سیلو کردن سبب افزایش معنی­دار گوارش­پذیری شکمبه­ای ماده خشک و گوارش­پذیری ماده خشک در کل دستگاه گوارش و کاهش معنی­دار ثابت نرخ تجزیه ماده خشک و گوارش­پذیری پس از شکمبه­ای ماده خشک گردید (05/0P<). براساس نتایج این تحقیق سیلو کردن تفاله دانه انار ارزش غذایی این پسماند خوراکی را بهبود می­بخشد.