تولیدات دامی

چکیده تأثیر پروبیوتیک و پری‌بیوتیک تولید داخل کشور بر عملکرد رشد، خصوصیات لاشه، فعالیت میکروبی و متابولیت‌های سرم با استفاده از 720 قطعه جوجه گوشتی نر سویه تجاری راس 308 در یک آزمایش فاکتوریل 3×3 با سه سطح پروبیوتیک (بدون پروبیوتیک، پروبیوتیک نوع یک و پروبیوتیک نوع دو) و سه سطح پری‌بیوتیک (بدون پری‌بیوتیک، پری‌بیوتیک نوع یک و پری‌بیوتیک نوع دو)، در قالب طرح کاملاً تصادفی با نُه گروه آزمایشی و چهار تکرار و 20 پرنده در هر تکرار بررسی شد. در سن 21 و 38 روزگی دو پرنده از هر تکرار با وزن نزدیک به میانگین، انتخاب و پس از توزین کشتار شدند. سپس از محتویات ایلئوم و روده‌های کور آن‌ها برای بررسی فلور میکروبی (باکتری‌های اسیدلاکتیک و ای کولای) نمونه‌برداری شد. پرندگانی که با جیره‌های حاوی پروبیوتیک نوع دو تغذیه شده بودند ضریب تبدیل کم‌تری داشتند (p<0/05). تغذیه جیره‌های حاوی پری‌بیوتیک نوع یک و هم‌چنین جیره‌های حاوی پروبیوتیک نوع دو و جیره‌های حاوی ترکیبی از پروبیوتیک نوع دو با دو نوع پری‌بیوتیک مورد آزمایش، غلظت کلسترول و LDL سرم را کاهش دادند (p<0/05). تأثیر تیمارهای آزمایشی بر بازده لاشه معنی‌دار نبود، اما پرندگانی که از جیره‌های حاوی پری‌بیوتیک نوع یک تغذیه کردند چربی بطنی کم‌تری داشتند (p<0/05). در سن 21 روزگی جمعیت ای‌کولای در ایلئوم و روده‌های کور پرندگانی که پروبیوتیک، پری‌بیوتیک و ترکیب آن‌ها را دریافت کردند کاهش یافت (p<0/05). در سن 38 روزگی، تغذیه پرندگان با پروبیوتیک و پری‌بیوتیک‌ و ترکیب آن‌ها جمعیت ای‌کولای را در روده‌های کور کاهش و جمعیت لاکتوباسیلوس‌ها را در ایلئوم افزایش داد (p<0/05). نتایج این آزمایش نشان داد که انواع پروبیوتیک و یا پری‌بیوتیک مورد آزمایش در این پژوهش اثرات مثبتی بر افزایش باکتری‌های مفید روده (لاکتوباسیلوس)، صفات بیوشیمیایی خون و ضریب تبدیل در جوجه‌های گوشتی دارند. 

چکیده اثر پری‌‌بیوتیک و عصارۀ سه گیاه دارویی بابونه، پونه و مرزنجوش بر عملکرد، ریخت‌شناسی روده و برخی فراسنجه‌های خونی مرغ‌‌های تخم‌‌گذار در اواخر دوره تولید، با استفاده از 60 قطعه مرغِ تخم‌‌گذار سویه تترا-اس‌ال قهوه‌ای با سن 80 هفتگی، در یک طرح کاملاً تصادفی با پنج تیمار، چهار تکرار و تعداد سه قطعه پرنده در هر تکرار به مدت هشت هفته بررسی شد. پری‌‌بیوتیک به مقدار نیم گرم در هر کیلوگرم خوراک و عصاره‌‌های گیاهان دارویی به نسبت یک به 1000 به آب آشامیدنی پرندگان اضافه شدند. شاخص‌های کمّی در پایان هر هفته و شاخص‌های کیفی در هفته‌‌ آخر دوره آزمایش، اندازه‌‌گیری شدند. در پایان آزمایش در هر واحد آزمایشی، از یک پرنده خون‌گیری شد و به‌منظور بررسی جمعیت باکتریایی و ریخت‌شناسیِ روده، پرندگان کشتار شدند. اثر تیمارهای آزمایشی بر کمیت و کیفیت تخم‌‌های تولیدی معنی‌دار نبود. کلسترول خون و کلسترول زرده در پرندگانی که عصارۀ بابونه دریافت کردند کمتر از سایر گروه‌های آزمایشی بود (0/05>P ). جمعیت ای‌کلای و کلی‌فرم‌ها در روده پرندگانی که عصارۀ مرزنجوش دریافت کردند از سایر تیمارها کمتر بود (0/05>P ). تیمار پری‌بیوتیک موجب افزایش ارتفاع پرزها در دودنوم و ایلئوم شد و عصاره مرزنجوش ارتفاع پرزها را در ایلئوم افزایش داد (0/05>P ). بر اساس نتایج حاصل، استفاده از عصاره گیاه بابونه می‌تواند میزان کلسترول زرده تخم‌مرغ را کاهش دهد، و مصرف پری‌بیوتیک و عصاره گیاه مرزنجوش موجب بهبود فلور میکروبی و ریخت‌شناسی روده در مرغ‌های تخم‌گذار می‌‌شود.

چکیده اثر آنتی‌اکسیدانی و ضدمیکروبی پودر پوست میوه انار با استفاده از 160 قطعه جوجه گوشتی 11 روزه سویه راس 308 در یک آزمایش فاکتوریل 2 × 2 با دو سطح پودر پوست میوه انار (صفر و دو درصد جیره) و دو سطح روغن سویا در جیره (صفر و شش درصد در دوره رشد و صفر و هشت درصد در دوره پایانی)،در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار و 10 پرنده در هر تکرار بررسی شد. پودر پوست میوه انار سبب بهبود تیتر آنتی‏بادی در 39 روزگی، افزایش گوارش‌‏پذیری چربی و افزایش جمعیت باکتری تولیدکننده اسید لاکتیک و کاهش جمعیت باکتری اشریشیاکولای در روده کور و ایلئوم شد (05/0 ≥ P). گوارش‌‏پذیری ماده خشک در جیره‌های حاوی روغن سویا کمتر بود و تغذیه این جیره‌ها موجب افزایش جمعیت باکتری‏های اسید لاکتیک و اشریشیاکولای در روده کور و ایلئوم شد (05/0 ≥ P). براساس نتایج حاصل، افزودن پودر پوست میوه انار به جیره‌های دارای چربی در مقایسه با جیره کنترل، بدون تأثیر منفی بر عملکرد رشد، موجب بهبود فعالیت سیستم ایمنی، افزایش جمعیت باکتری‏های مفید و کاهش جمعیت باکتری‌های مضر دستگاه گوارش جوجه‏های گوشتی می‌شود.

چکیده آزمایش به‌منظور بررسی اثر ساف‏مانان بر عملکرد تولیدی و فلور میکروبی روده با استفاده از 180 قطعه جوجۀ گوشتی یک‏روزه انجام شد. در روز ششم جوجه‏ها به پنچ گروه (تیمار)، و هر گروه به سه زیرگروه (تکرار) 12 قطعه‏ای تقسیم شدند. مقدار 3/0 گرم در کیلوگرم پریمکس لینکومایسین، صفر (شاهد)، 5/0 (S_0.5)، و یک (S₁) گرم در کیلوگرم ساف‏مانان برای کل دوره به جیرۀ چهار تیمار اول و همچنین ساف‏مانان به مقدار 75/0 گرم در کیلوگرم برای دورۀ آغازین و 25/0 گرم در کیلوگرم برای دورۀ رشد به جیرۀ غذایی تیمار پنجم (S_0.75-0.25) اضافه شد. جمعیت باکتری‏های اشریشیاکلی و لاکتوباسیلوس در محتویات انتهای ایلئوم پرندگان، در روز‏های 18، 28، و 38 بررسی شد. نتایج نشان داد پرندگانی که از جیره‏های حاوی ساف‏مانان تغذیه کردند، ضریب تبدیل بهتری در مقایسه با پرندگان شاهد داشتند (05/0P<). در روز 18 و 28، جمعیت اشریشیاکلی در محتویات ایلئوم پرندگانی که در جیرۀ خود ساف‏مانان دریافت کردند، کمتر از پرندگان گروه شاهد و تیمار آنتی‏بیوتیک بود (05/0P<). در روز 28، جمعیت لاکتوباسیلوس‏ها در محتویات ایلئوم پرندگانی که یک گرم ساف‏مانان در جیره دریافت کردند، از پرندگان سایر تیمارها بیشتر بود (05/0P<). با توجه به نتایج تحقیق حاضر، افزودن 5/0 گرم بر کیلوگرم ساف‏مانان به جیرۀ جوجه‏های گوشتی احتمالاً ازطریق بهبود جمعیت میکروبی روده، افزایش وزن روزانه، و ضریب تبدیل، خوراک را بهبود می‏بخشد.