نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

• عنایت رحمت نژاد ¹
• حسن حبیبی ²
• حسن شیرزادی ³
• محمد امین کهن مو ⁴

¹ گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران

² گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران.

³ گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران.

⁴ گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران.

چکیده

هدف: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر سطوح مختلف پَهَک (خرما در مرحله خلال سبز) بر عملکرد رشد، فراسنجه‌های خونی، ویژگی‌های لاشه، مورفولوژی و جمعیت میکروبی روده‌ی بلدرچین ژاپنی انجام شد.

روش پژوهش: این آزمایش با استفاده از 360 قطعه جوجه بلدرچین در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار، شش تکرار و 15 قطعه پرنده در هر تکرار به مدت 35 روز اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل: 1) گروه شاهد (جیره بدون پَهَک)؛ 2) جیره حاوی پنج درصد پَهَک؛ 3) جیره حاوی 10 درصد پَهَک و 4) جیره حاوی 15 درصد پَهَک بودند.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که وزن بدن پرنده‌ها در هیچ کدام از دوره‌ها تحت تأثیر سطوح مختلف پَهَک قرار نگرفت. استفاده از پَهَک در سطح پنج درصد سبب کاهش خوراک مصرفی و بهبود ضریب تبدیل خوراک و نسبت‌های بازده انرژی و پروتئین شد، اما در سطح 15 درصد منجر به افزایش خوراک مصرفی شد (05/0P<). استفاده از سطوح 10 و 15 درصد پَهَک سبب کاهش کلسترول تام و هر سه سطح پَهَک موجب کاهش نسبت خطر قلبی و ضریب آتروژنیک شد (05/0P<). گنجاندن سطوح 10 و 15 درصد پَهَک در جیره به ترتیب سبب کاهش و افزایش وزن نسبی لاشه و کبد شدند (05/0P<). کمترین وزن نسبی کبد در تیمارهای شاهد و سطح پنج درصد پَهَک و بیشترین آن در تیمار سطح 15 درصد مشاهده شد (05/0P<). در مقایسه با گروه شاهد، گنجاندن سطح پنج درصد پَهَک در جیره سبب افزایش وطول پُرز و کاهش ضخامت لایه زیر مخاطی دوازدهه شد (05/0P<). بالاترین ضخامت لایه زیر مخاطی مربوط به سطح 15 درصد بود (05/0P<). در مقایسه با گروه شاهد، گنجاندن سطوح 10 و 15 درصد پَهَک در جیره سبب کاهش طول پُرز و نسبت طول پُرز به عمق کریپت در ایلئوم شد (05/0P<). سطح 15 درصد پَهَک در مقایسه با گروه شاهد باعث افزایش ضخامت لایه‌های زیر مخاطی و عضلانی در ایئلوم شد (05/0P<). تغذیه پَهَک در مقایسه با گروه شاهد تعداد سلول‌های گابلت در ایلئوم را کاهش داد و بیشترین کاهش در تیمار 15 درصد مشاهد شد (05/0P<). بیشترین و کمترین مساحت پُرزها در ایلئوم به ترتیب در تیمارهای پنج و 15 درصد پَهَک مشاهده شد (05/0P<). اگر چه عمق کریپت در ایلئوم تحت تأثیر سطوح مختلف پَهَک قرار نگرفت، اما با افزایش سطح پَهَک مقدار آن به صورت درجه دو افزایش یافت (05/0P<). در مقایسه با گروه شاهد، گنجاندن سطوح 10 و 15 درصد پَهَک در جیره سبب افزایش جمعیت سالمونلا - شیگلا و کلستریدیوم‌ها و کلی‌فرم‌ها در ایلئوم شد (05/0P<). در مقایسه با گروه شاهد، سطح پنج درصد پَهَک در جیره باعث کاهش جمعیت کل باکتری‌های هوازی در روده کور شد. جمعیت کل ‌باکتری‌های هوازی، سالمونلا - شیگلا و کلی‌فرم‌ها در روده کور پرنده‌های تغذیه شده با سطح 15 درصد پَهَک در مقایسه با سایر تیمارها افزایش یافت (05/0P<).

نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج حاصل، می‌توان از پَهَک تا سطح پنج درصد جیره بلدرچین ژاپنی در 35 روز اول دوره پرورش بدون تآثیر منفی بر عملکرد استفاده نمود.

کلیدواژه‌ها

• شاخص آتروژنیک
• ضریب آتروژنیک
• نرخ رشد ویژه
• نسبت ریسک قلبی
• نسبت‌های بازده انرژی و پروتئین

عنوان مقاله [English]

Effect of Different Levels of Pahak on Growth Performance, Blood Biochemistry, Carcass Traits, Intestinal Morphology, and Gut Microbiota in Japanese Quail (Coturnix japonica)

نویسندگان [English]

• Enayat Rahmatnejad ¹
• Hassan Habibi ²
• Hassan Shirzadi ³
• Mohammad Amin Kohanmoo ⁴

¹ Department of Animal Science, Faculty of Agriculture, Persian Gulf University, Bushehr, Iran

² Department of Animal Science, Faculty of Agriculture and Natural Resources, Persian Gulf University, Bushehr, Iran.

³ Department of Animal Science, Faculty of Agriculture. Ilam University, Ilam, Iran.

⁴ Department of Plant Genetic and Production Engineering, Faculty of Agriculture and Natural Resources, Persian Gulf University, Bushehr, Iran.

چکیده [English]

Objective: This study was conducted to evaluate the effects of different levels of Pahak (green Khalal-stage date) on growth performance, blood biochemistry, carcass characteristics, intestinal morphology, and gastrointestinal microbial population in Japanese quail.

Methods: A total of 360 chicks were used in a completely randomized design with four dietary treatments and six replicates per treatment (15 birds per replicate) for a 35-day experimental period. The treatments consisted of: (1) control (basal diet without Pahak); (2) 5% dietary Pahak; (3) 10% dietary Pahak; and (4) 15% dietary Pahak.

Results: Body weight was not influenced by the dietary inclusion of Pahak at any stage of the experiment. Inclusion of 5% Pahak reduced feed intake and improved feed conversion ratio as well as energy and protein efficiency ratios, whereas 15% Pahak increased feed intake (P < 0.05). Dietary inclusion of 10% and 15% Pahak decreased total cholesterol levels, and all three Pahak levels reduced the cardiac risk ratio and atherogenic index (P < 0.05). Diets containing 10% and 15% Pahak respectively decreased and increased relative carcass and liver weights (P < 0.05). The lowest liver weights were recorded in birds receiving control diet and 5% Pahak, whereas the highest liver weight occurred with the 15% inclusion level (P < 0.05). Compared with the control group, feeding 5% Pahak increased villus height and decreased submucosal thickness in the duodenum (P < 0.05). The greatest submucosal thickness was observed in birds fed 15% Pahak (P < 0.05). Compared with the control group, inclusion of 10% and 15% Pahak reduced villus height, villus thickness, and the villus height-to-crypt depth ratio in the ileum (P < 0.05). Moreover, the 15% Pahak level increased both submucosal and muscular layer thicknesses (P < 0.05). Feeding 5% and 10% Pahak led to a moderate reduction in the average number of goblet cells in the ileum, whereas 15% Pahak markedly reduced goblet cell counts (P < 0.05). Among treatments, the largest and smallest ileal villus surface areas were observed in birds fed 5% and 15% Pahak, respectively (P < 0.05). Although crypt depth was not significantly affected by Pahak, its values increased quadratically with increasing Pahak level (P < 0.05). Compared with the control, inclusion of 10% and 15% Pahak increased Salmonella-Shigella, Clostridia, and coliform colonization in the ileum (P < 0.05). Compared to the control, the inclusion of 5% Pahak reduced the total aerobic bacterial colonization in the cecum, while the 15% level increased the colonization of these bacteria (P < 0.05). Moreover, the colonization of Salmonella-Shigella and coliforms in the cecum of birds fed the 15% Pahak diet increased compared to the other treatments (P < 0.05).

Conclusion: It is concluded from the results that Pahak can be safely utilized at a dietary inclusion rate of 5% for Japanese quail during the first 35 days of the rearing period, with no deleterious effects on productive performance.

کلیدواژه‌ها [English]

• Atherogenic coefficient
• Atherogenic index
• Cardiac risk ratio
• Energy and protein efficiency ratios
• Specific growth rate